Elkeen het sy eie meriete! Ken jy die verskil tussen koppelmiddel, kruisbindingsmiddel en versoenbaarmaker?

Die verskil tussen 'n koppelmiddel en 'n kruisbindingsmiddel:

Kruisbindingsagente verwys oor die algemeen na 'n klas chemikalieë wat deelneem aan die kruisbindingsreaksie van harse om aktiewe funksionele groepe in die hars te verbind om 'n netwerkstruktuur te vorm. Die kruisbindingsmiddel kan hoofsaaklik die viskositeit en elastisiteit van die werkvloeistof verbeter. Terselfdertyd moet dit ook sekere temperatuur- en soutbestandheidseienskappe hê volgens die geologiese eienskappe van die reservoir. Daarbenewens sal sommige bymiddels bygevoeg word om die algehele werkverrigting van die werkvloeistof te verbeter.

Koppelmiddels verwys gewoonlik na klein molekulêre chemikalieë wat 3 of meer hidroliseerbare koolstoffunksionele groepe bevat. Die gebruik van 'n klein hoeveelheid kan die bekende adhesie van organiese en anorganiese materiale, die reaktiwiteit van hidroliseerbare groepe en koolstof verbeter. Die groep kan op die oppervlak van enige organiese materiaal vasgemaak word, dit wil sê, dit kan 'n brug tussen die hars en die koppelvlak vorm, die adhesie van bedekkings en kleefmiddels verhoog, en minder hoeveelheid gebruik.

Die verskil tussen die twee is nie baie groot nie, en die koppelmiddel is 'n klas stowwe met twee funksionele groepe van verskillende eienskappe. Sommige funksionele groepe in hul molekules kan reageer met geadsorbeerde water of hidroksielgroepe op die oppervlak van anorganiese stowwe, en sommige funksionele groepe kan reageer met organiese molekules om bindings of koppelings te vorm. Daar is min verskil tussen kruisbindingsagente en brugagente, wat albei lineêre molekules kan laat kruisbind in 'n netwerkstruktuur.

Kruisbindingsagente word hoofsaaklik gebruik inpolimeer materiale, omdat die molekulêre struktuur van polimeermateriale soos 'n lang lyn is. Sonder kruisbinding is die sterkte laag, dit breek maklik en daar is geen elastisiteit nie. Die funksie van die kruisbindingsmiddel is lineêr. Chemiese bindings word tussen die molekules gegenereer, sodat die lineêre molekules aan mekaar verbind word om 'n netwerkstruktuur te vorm, wat die sterkte en elastisiteit van die rubber verbeter. Die kruisbindingsmiddel wat in die rubber gebruik word, is hoofsaaklik swael, en 'n versneller word bygevoeg.

Die verskil tussen koppelmiddel en versoenbaarheidsmiddel:

In 'n sekere sin is albei oppervlakaktiewe middels met verskillende gebruike.

1. Koppelmiddel word hoofsaaklik tussen anorganies en organies gebruik, die hooffunksie is om die versoenbaarheid tussen vulstof en harsmolekulêre ketting te verbeter, hoë verspreiding van vulstof in hars, soos silaan en titanaat-koppelmiddel;

2. Die versoenbaarheidsmiddel word gebruik om die versoenbaarheid tussen die gemengde polimere te verbeter, dit wil sê, die versoenbaarheid tussen twee verskillende harse in die polimeerlegering is gewoonlik poliolefien-geënte maleïenanhidried wat deur reaktiewe ekstrusie geproduseer word. GMA en ander reaktiewe oorgeplante, sowel as sintetiese polêre polimere.

Effektiewe tyd van koppelmiddel:

Die omgewing waarin die koppelmiddel gebruik word, soos humiditeit, bergingstyd, ink- en bedekkingsformulering en pH-waarde, ens. Die meeste titanate en silane is swak alkalies en ontbind in alkohole deur hidrofilisiteit. Hul effek is swak in nat en reënseisoene in die suide, en dit neem langer om in die noorde te droog. Dit is ook nodig om te kontroleer of die spuitkoppelvlak swak suur of suur is. Algemeen Daar is niks meer as drie reekse KH (silaan), A (titanaat) en N (azo) nie, wat reaktief is met water, alkohol, eter, ammoniak, amien en suur en hul koppelvermoë verloor na reaksie. Vir langtermynberging moet aandag gegee word aan die vermyding van suurstof en gereelde kontrolering.